نيستند ، و غير از نقص بشريت و ضعف " وَ خُلِقَ الْإِنْسانُ ضَعِيفاً " علتى نمىدارند ، ليكن بعد از مدتى بواسطه خطوط عاجل و خيالات باطل دنيا كه شيطان بواسطه افيون غفلت و غرور در شراب امانى و آمال به حلق خلق فرو مىريزد ، و چندين مرض و آفت در نفوس بهم مىرسد ، " يَعِدُهُمْ وَ يُمَنِّيهِمْ وَ ما يَعِدُهُمُ الشَّيْطانُ إِلَّا غُرُوراً " ، حاصل آن در عاقبت هيچ چيز نيست به غير از آنكه از فطرت اصلى برخاسته‌اند و رجوع بدان ديگر ممكن نيست و تمناى " فَارْجِعْنا نَعْمَلْ صالِحاً " تمناى امريست محال . با يار گر آرميده باشى همه عمر * لذات جهان چشيده باشى همه عمر هم آخر كار مرگ باشد و آنگه * خوابى باشد كه ديده باشى همه عمر